Zaterdag 12 januari, het is zover. Ik mag voor mijn werkgever naar China! Het land van de chopsticks. De ochtend begint goed, ik kan op mijn gemakje me klaarmaken voor een reis van 11.15 uur. Na een uitgebereid afscheid brengt mijn geliefde mij naar Schiphol, zodat ik daar Merel kan begroeten. We zijn beiden wat nerveus en willen meteen beginnen aan het hele aanmeld-proces. Paspoortjes erbij en.. o. jee. WAAR IS MIJN PASPOORT????! Ik weet 100% zeker dat ik deze 's ochtends nog in mijn trolley heb zien zitten, maar voor de zekerheid spitten we toch mijn hele koffer door en mijn trolley. Als 2 volleerde stewardessen blijven we kalm en begin in te bellen. Na een paar telefoontjes blijkt mijn paspoort nog bij mijn schoonouders te liggen en is mijn lief zo geweldig om nóg een keer heen en weer te rijden met mijn paspoortje. Ondertussen halen Merel en ik vast ons daggeld op, brengen we onze koffer weg, en kijken we of er nog post voor ons is. Wanneer ik mijn paspoort dolgelukkig in ontvangst heb genomen vind ik achterin een briefje van mijn schoonmoeder. Ze wenst me veel plezier toe en zegt me te ontspannen (dit zal me tenslotte maar 1 keer gebeuren). Ik doe wat er op het briefje staat en ga mijzelf aanmelden! Alles goed en wel, we zijn toch nog 45 minuten te vroeg. We kijken nog wat in het winkeltje, melden ons bij de purser en het wachten kan beginnen.

Tijdens de briefing maken we kennis met de rest van de crew. Gemma zal voor de rest van de reis mijn begeleidster zijn, en ik denk dat ik daar erg blij mee ben. Er worden nog wat tips gegeven (er zijn genoeg Chinezen aan boord die er zo uitzien, maar óók Nederlands spreken, dus pas op!!) en we kunnen op weg naar het vliegtuig.

Gemma en ik doen de voorbereidingen zoveel mogelijk samen, en het is al erg gezellig. We hebben ondersteuning van onze Aziatische collega Sybill, wat erg prettig is als je geen Chinees spreekt en de passagiers wel! Na de voorbereidingen komen de passagiers aan boord, en mogen Merel en ik uitvechten wie wanneer in de cockpit mag plaatsnemen!!! We spreken af dat Merel nu meteen mag, en ik bij landing in Hongkong. Spannend! Tijdens deze take-off neem ik dus plaats naast collega Miranda (wat een leuke naam!) die na zoveel jaar vliegen nog zó enthousiast is over het vak, dat het bijna aanstekelijk is!

Tijdens de vlucht hebben we een heel schema van de volgorde van alle hapjes en drankjes die we de passagiers gaan serveren. Naast deze taken moeten we er ook op letten dat de passagiers zich goed gedragen (niet teveel alcohol drinken, roken op het toilet - ze doen het echt hoor, levensgevaarlijk!!!-, verdachte handelingen, ga zo maar door) en natuurlijk moet de cockpit ook worden onderhouden. Dit wordt geregeld door mijn collega's die op de 1e verdieping de Business Class bedienen. Na een aantal uur werken worden alle collega's in 2 groepen verdeeld, en mogen we 'af' om eventjes te slapen of te rusten. Op de heenreis krijgen we hier 2 uren voor. Bovenin het vliegtuig is een kleine ruimte met bedjes waar we dan kunnen slapen. Het is hier erg lawaaierig en niet heel luxe, maar als je moe bent is het goed te doen en erg aangenaam!! Na 2 uur worden we gewekt door de purser met een hot towel en een watertje/sinaasappelsapje. Uniform weer rechttrekken, haren weer netjes, make-up goed en er weer tegenaan! Als de andere groep af is, gaan we regelmatig rond met drankjes, maar de meeste passagiers hebben meer slaap dan dorst dus weinig interesse. Prima. Ik mag van mijn maatje gemma in de cockpit gaan zitten terwijl zij het fort bewaakt! De heren van cockpit leren mij heel erg veel over waar we ons bevinden(net boven de Chineze muur!), hoe je dit kan opzoeken en hoe ik radiocontact kan maken met een noodnummer, mocht dit nodig zijn. Ze laten me naar buiten kijken om vallende sterren te tellen (1 gezien) en ik eet een chocolade ijsje. Sjonge, wat heb ik toch een leuke baan! Natuurlijk is dit heel bijzonder, omdat ik nu mee ben als 'extra'. Normaal is je maatje aan het slapen en ben jij alleen in je galley, en is hier dus geen gelegenheid voor!

Onze collega komt terug en we doen nog een ontbijtje en een drankje, en dan ineens begint iedereen op te ruimen. Ik vraag verbaasd wat ze gaan doen, en Gemma verteld dat dit het was, en we er nu bijna zijn!!! Ik kan het haast niet geloven, de tijd is echt voorbij gevlogen! Ze zegt me mijn spulletjes op te ruimen en naar de cockpit te gaan voor de landing mee te maken! Hier krijg ik een stoel met het beste uitzicht en een headset op om mee te luisteren. Uiteraard worden er de nodige foto's gemaakt, het is jammer dat het wat mistig is. Na landing ga ik helpen de passagiers gedag zeggen, en verlaten we gezamenlijk het toestel om de crewbus op te zoeken die ons naar ons hotel zal brengen.

Bij het hotel aangekomen staan daar onze ini-genootjes Rilana en Joyce te wachten om ons te begroeten. Zij zijn een dag voor ons vertrokken en zullen en dag eerder terug gaan. Het is onwerkelijk om in Hongkong een bekende tegen te komen, maar wel ontzettend leuk!! In de lobby van het hotel ontvangen we onze kamersleutels en nummers en worden er afspraken gemaakt voor drankjes, hapjes en uitstapjes. Vermoeid stappen we dan eindelijk de lift in! Mijn kamer is geweldig! De badkamer heeft een groot hoekbad (staat heel erg leuk, duurt lang met vullen en zit helemaal niet lekker!) een douche, en allerlei onnuttige doosjes met troepjes (scheermesje, wattenstokjes, douchemuts) maar het staat erg leuk. Mijn bed is erg hard maar door de ambiance van de kamer valt dit helemaal weg!! Vermoeid stort ik op bed en zet de wekker om 16 uur lokale tijd..

Wanneer ik wakker wordt bel ik Merel, hoe laat we zullen afspreken om de stad te bekijken. Om 16.30 beneden zullen we beginnen. Zonder kaart op zak beginnen we wat te touren en komen we op een leuke markt waar ik meteen een shawl koop. Zo duur is China dus niet! Hij was zo goedkoop dat het mij brutaal leek om af te dingen dus heb ik dat maar gelaten. We drinken een cappuchino/water in de Starbucks en gaan dan terug naar het hotel. (welke kant was het nou op?) De crewborrel begint om 19 uur, maar om 19.15 komt de eerste collega pas binnen. Dit schijnt normaal te zijn, dus voortaan geen gehaast meer. We drinken met een paar mensen van de crew een drankje en gaan dan op pad voor wat eten. Onze captain weet wel een goede plek, dus we stappen in de bus en lopen achter hem aan. Inderdaad, het terras is wat scheef maar het eten is overheerlijk!! Omdat de wijn er volgens Gemma (wat moest ik doen zonder mijn Gemma!) niet te drinken is, bestel ik een biertje, terwijl ik dat niet zo heel erg lekker vind. Gelukkig heb ik erge dorst, want de dame komt met een pul van een halve of een hele liter (heel veel in ieder geval) aan. Ik kom na 2 uur tot de helft en vind dit een hele prestatie. De rest van de crew haakt af als we aangeven nog te willen dansen, dus gaan Merel en ik verder met de Captain en de Co-Co. We drinken een drankje in een tentje waar onvriendelijk personeel werkt, en gaan vervolgens verder naar een tentje met geweldige bandjes. Wanneer je een Chinees U2 hoort zingen zou dit lachwekkend moeten zijn, maar het was hoogstaande kwaliteit, dus ik heb genoten. Lekker gedanst op live muziek tot in de vroege uurtjes, en voor 3 euro met de taxi weer terug.

Ik had ongeveer 1 of 2 uurtjes om te slapen, want volgende dag zouden we met Marianne, Miranda en Gemma op stap gaan om de stad te ontdekken. We begonnen met een busrit naar Stanley Market om hier een beetje te wennen aan het afdingen en de spulletjes die ze aanbieden. Merel en ik kochten beiden een erg mooie tas waar ik nu nog gelukkig mee ben. Hierna gingen we terug (of was het nou verder) met de bus om de Peak te gaan bekijken. Vanaf dit punt kan je bijna heel Hongkong zien, wat echt een geweldige indruk is!! Met een heel erg leuk treintje gingen we weer naar beneden om vervolgens weer met de bus naar het bootje te gaan dat ons naar Ladies Market zou brengen. Het bootje was heerlijk! Lekker op het water naar de skyline van hongkong kijken, echt geweldig! Aan de andere kant aangekomen, was het even zoeken naar de ingang van de metro, maar die uiteindelijk te hebben gevonden kwamen we aan bij Ladies Market. Dit is een enorme markt (denk Albert Cuijp) met alleen maar tassen, shawls, haarspulletjes, zonnebrillen, horloges, schoenen, ect. Merel en ik hebben hier nog lekker wat centjes verbrast, en na een uurtje was de tijd om en hadden we alweer afgesproken met de dames. Iedereen was toch wel erg moe van deze lange dag, dus maakten we geen eet-afspraken meer en besloten we terug te gaan naar ons hotel met de metro. Voor de deur toch nog even besloten sushi te gaan eten met Marianne. We kwamen terecht bij een tentje waar de bordjes op een railsje voorbij komen, net als in de film. Voor een bordje met een simpele sushi betaalde je voor 2 stukjes slechts 1 euro! We hebben ons buikje rond gegeten!

Na nog wat winkeltjes te hebben bekeken besloten we toch maar naar het hotel te gaan en te gaan slapen. Midden op straat zagen we onze andere 2 ini-genootjes Jamie-Lee en Yvette staan met een dame van hun crew. Net de weg kwijt! Wij brachten ze veilig terug en na het uitpakken en her-bekijken van onze nieuwe aankopen konden we onze koffer klaarzetten voor de volgende dag.

De reis naar huis liep op een kleine vertraging na, helemaal vlekkeloos. In Nederland aangekomen kon ik voor het eerst oefenen met koffer en trolley in de trein. Dit ging best goed, en in Eindhoven aangekomen stond mijn geliefde me al op te wachten met de auto. Heerlijk! Thuis aangekomen kon ik mn spulletjes neerzetten in het heerlijk opgeruimde en schoongemaakte huis en genieten van een lekkere (pittige!) maaltijd en het thuis-zijn.

Al met al was de reis geweldig! Merel en ik hebben ons bijzonder goed vermaakt, we hebben het nachtleven van Hongkong meegekregen dankzij onze captain en coco, het dagleven en de touristische spots dankzij Miranda, Gemma en Marianne en dit geweldige bestaan dankzij onze werkgever! Iedereen ontzettend bedankt, ook voor de lieve briefjes en het cadeautje!