Met de officiële wing op ons uniform gespeld, stonden Claire en ik (deze keer mét paspoort) klaar om op Schiphol naar Bahrain te vertrekken. Dit eilandje ligt tussen Saoedi-Arabië en Iran in en heeft slechts 1 stad; Manama. Thuis vroeg ik mij al af wie hier nou naartoe zou willen, en aan boord werden mijn vermoedens bevestigd, maar dat later.

Na het inleveren van onze koffers en het ophalen van het daggeld (zoveel?!) gingen we op zoek naar onze Purser. Deze zat al klaar aan het tafeltje naast het vluchtnummerbordje, dus gelukkig was ze snel gevonden. We vertelden meteen dat het onze eerste vlucht aan boord van dit type toestel was, en hier zou ze dan ook rekening mee houden. De vlucht zou niet helemaal vol zitten (dat dacht ik al) dus hadden we rustig de gelegenheid het toestel en de galley te verkennen. Prima! We dronken nog een kopje thee, maakten een praatje en ineens was het alweer tijd voor de briefing. Hier ontmoeten we de rest van onze crew en hoorden we in welke galley we stonden. Na nog wat tips voor onderweg met elkaar gedeeld te hebben, lopen we gezamenlijk met de crew naar gate D3. Hier staat ons toestel al te wachten! Bij binnenkomst ben ik erg onder de indruk van de luxe en `nieuwigheid´ die het toestel uitstraalt. Meteen ben ik enthousiast, laat die passagiers maar komen, dan kunnen we alles gaan ontdekken!!

De vlucht verloopt prima, ik en Claire delen een galley samen met de assistent-purser en zonder moeite (en ook al minder langzaam) verlenen wij de service aan boord. Geen brandjes/zieken/noodsituaties mee gemaakt, dus nog niets van mijn verse cursus-kennis toe kunnen passen.. Bij aankomst in Bahrain is het lokaal al laat, maar de Nederlandse tijd op mijn horloge vind het nog 2 uur eerder dus ik heb nog redelijk wat energie. Op aanraden van de collega´s checken we of we in het hotel wel een niet-roken kamer hebben gekregen, en dan eindelijk slepen we onze koffer, trolley en onszelf naar boven. Ik ben zoals altijd weer enorm onder de indruk van mijn kamer en de toiletartikelen in mijn badkamer. Enig, die scheersetjes/tandenborstels/zeepjes/mondwater en ga zo maar door!

We drinken nog een borreltje in de bar van het hotel (ik ben weer de eerste, hoe kan dat nou!!) en besluiten dan naar bed te gaan. Voor de volgende dag hebben we met Sanne afgesproken een auto te huren en wat van het eiland te bekijken, dus een beetje nachtrust is wel gewenst!

`s ochtends wordt ik 1 minuut voor mijn wekker wakker en zit in bed nog wat te suffen. Ik besluit te kijken hoe het weer is, en krijg alweer meer zin in de dag; de zon schijnt! Het is ontzettend lekker weer, en snel spring ik onder de douche en trek ik mijn zomerkleren aan. Dát is lang geleden! Beneden ontmoet ik Claire en Sanne, we besluiten eerst wat te eten en te drinken bij de Starbucks en dan onze auto te regelen. Ik geniet van een fruitsalade en een vanille frappuchino en het idee dat ik `s avonds weer naar huis ga. Gek idee eigenlijk..

Na ons ontbijtje gaan we terug naar het hotel om hier onze Toyota Yaris te reserveren voor het luttele bedrag van € 26,- Hiervoor krijgen we zelfs nog een halve tank benzine die we niet opnieuw hoeven te vullen. Mijn mond valt open, dat zijn nog eens prijzen en voorwaarden!

Met onze plattegrond van het eiland rijden we wel 17 keer de verkeerde kant op, maar we zien een hoop. Te beginnen bij het ford op het eiland. Het ford zelf stelt niet zo heel veel voor, we zijn dan ook de enige bezoekers. We konden er wel wat leuke foto´s maken en even genieten van het zonnetje en het uitzicht, dat is natuurlijk ook wat waard. Onze volgende stop wordt de Tree of Life. Deze boom zou midden in een woestijngebied moeten staan, en zo vol leven zijn door zichzelf te voeden met het water uit de grond. Bijzonder dus. We rijden richting de boom, maar komen uit bij een gevangenis die niet meer in gebruik is, een verboden toegang militaire vliegbasis en veel zand. We rijden de weg naar links en rechts en voor en achter. Wáár is die boom?! Na met onze yaris off-road te zijn geweest op stukken waar dat niet best is voor de auto, besluiten we het dan toch aan de militairen te vragen. Nummer 1 geeft ons een beschrijving waar we niks mee kunnen en weinig vertrouwen in hebben, en Nummer 2 geeft ons een verhaal waar we meer mee kunnen. “de brug over en dan na 1 of 2 kilo aan je linkerhand is de boom”. We weten niet hoever een kilo is, maar gaan toch weer de weg oprijden waar we vandaag kwamen. En jahoor, dan zien we een boom. Niet een heel opvallend exemplaar, maar omdat er een auto bij staat met locals gaan we er vanuit dat dit dé boom is. Een beetje een domper is het wel, er is niet eens een souvenirkraampje of iets anders dat aan duid dat dit een plek is die je gezien moet hebben. We maken de leukste foto´s en stappen weer in onze witte vriend.

Onderweg zien we nog een mooi gebouw, waarvan we besluiten dat we onze auto best even op de oprit kunnen zetten om een fototje te maken. Net als we weg willen rijden zien we een slapende bewaker aan wie we toch even vragen van wie dit mooie huisje is. Hij verteld dat de koning van Bahrain hier woont. Oeps. We worden niet uitgenodigd voor thee of een nieuwe plek in de harem van de koning dus vragen we snel de weg en rijden dan weg in de hoop dat hij niet gaat vragen of we foto´s hebben gemaakt.

Ons laatste stopje is aan de buurt, de grensovergang met Saoedi-Arabië. Volgens de meneer achter de balie in ons hotel heb je hier een ontzettend leuk uitzicht en kan je een hapje eten in het restaurant. We hebben inmiddels zoveel zand gezien, dat we wel toe zijn aan een gezellig plekje om even bij te komen. Wanneer we er bijna zijn raken we wat in paniek, plotseling is daar een stukje weg met allemaal poortjes. Omdat wij niet Saoedi-Arabië in mogen, remmen we wat af en zoeken naar een oplossing. Gelukkig blijken het gewoon tolpoortjes te zijn, en zijn we nog helemaal niet in de buurt van de grens. We rijden een prachtige, lange brug over, en komen dan wél in de buurt van de grens. We volgen de bordjes voor het restaurant/uitzichttoren en parkeren onze auto. Voor een halve dinar (1 euro) mogen we naar binnen om in de vieze toren naar het uitzicht te kijken. De lucht is heiig en de ramen zijn vies dus eigenlijk is er niet zoveel te zien. Het restaurantje dan? Waarschijnlijk sinds de bouw van de toren nooit iets aan gedaan, de rode letters op de prijsborden zijn inmiddels roze gekleurd en de meneer achter de balie is waarschijnlijk hier op zijn 16^e begonnen en de rest van zijn leven blijven plakken. Hij bied ons vriendelijk een soort apfelstrudel aan en ook nog een soort brownie. Sanne en ik besluiten de gok te wagen en kopen van allebei 1. De apfelstrudel blijkt ok, het deeg is wat droog maar hij smaakt verder prima voor iemand met honger. Het chocolade-cakeje heeft echter wel de chocoladesmaak maar verder is het zo droog dat het nog net niet uit elkaar brokkelt. Niet zo lekker dus.

We springen weer in onze bolide, op weg terug naar het hotel. Zonder brokken te hebben gemaakt komen we hier weer aan, en leveren de sleutel in, in ruil voor een kaartje aan de auto-jongen. Hij zal onze auto parkeren. Bij de balie leveren we het kaartje in en beëindigen zo de huur van de auto. Niemand komt kijken naar krassen of benzine. Interessant. We spreken af ons heel even op te frissen en dan te gaan eten. Beneden komen we de rest van de crew ook tegen, die ook nog willen dineren. We gaan eten bij een tentje met een westerse look, de kaart heeft veel Indisch en Chinese keus. Ik kies voor een bordje met wat Chinese hapjes en naan-brood met knoflook. Minder leuk voor de passagiers, maar zó lekker! Na het diner besluiten ik en Claire nog een ijsje te halen en de souk te bekijken. Dit zouden allerlei kraampjes moeten zijn, maar die hebben we niet kunnen vinden. We kopen nog wat nootjes in een winkeltje en gaan dan ook terug naar het hotel.

We worden om 22.45 gewekt, om rond 23.45 het hotel te verlaten. Ik trek nog even mijn pyjama aan en doe een heerlijk slaapje. Uitgerust wordt ik wakker als de telefoon gaat. Het is 22.45 en ik heb nog een uur om mij klaar te maken voor vertrek. Fris en fruitig sta ik dus om 23.30 met Claire beneden met de rest van de crew om naar huis te gaan. Op de luchthaven verloopt alles voorspoedig, we blijken maar 57 passagiers aan boord te hebben, en omdat we `s nachts vliegen slaapt bijna iedereen. Claire en ik hebben dus weinig te doen, maar de passagiers die wakker zijn bedienen we wel met de meeste zorg en aandacht, dat maakt het werk erg leuk!! Een uur voor landing moeten we echt mensen wakker gaan maken of ze een ontbijtje willen. Ik vind dit erg vervelend, maar het is ook irritant als de passagiers een kwartier voor landing nog een ontbijtje komen halen. Gelukkig reageert er niemand boos of vervelend, en hebben ze allemaal wel een beetje trek.

We ruimen onze galley op, en maken ons klaar voor de landing. Onze cockpit-mannen zetten het vliegtuig heel rustig aan de grond, en de passagiers verlaten het toestel. Wij doen nog een laatste check en mogen dan ook van boord. Als Claire en ik onze koffer op willen halen krijgen we nog een muts van de crew. Met veel lachen gieren brullen zetten we hem op en lopen we zo door het bemanningencentrum. De aandacht is best leuk! Trots vertellen we aan iedereen die het maar horen wil dat we onze eerste vlucht `los´ hebben gemaakt. Op onze hoofddeksels staat “Ik ben een vliegmuts geworden”. We krijgen zélfs nog een cadeautje van de crew! Ik voelde me helemaal verwend en bijna opgelaten, echt ontzettend lief dat ze voor ons er iets speciaals van hebben gemaakt. Mijn moskee-wekker met bijpassend geluid staat te pronken naast mijn bed, ook deze reis was weer super!